Als tiener in de jaren zeventig laafde ik me aan de films van Spielberg, Hitchcock, Ford, Truffaut, Chaplin en De Funès. Ik droomde ervan om zelf een verhaal te schrijven voor het witte doek en een film te maken, een échte met zo’n dramatische zonsondergang aan het einde en de woorden ‘The End’ erop.
Die droom verzweeg ik, zelfs tegenover mijn vrienden op school in het grijze Ledeberg. Want zodra je een droom uitspreekt, zo dacht ik, dan glipt hij tussen je vingers en komt hij nooit uit. Toen ik achttien werd, was ik klaar om naar de filmschool te gaan, maar van mijn ouders moest ik eerst iets studeren dat me later ‘een vaste job’ zou opleveren. Ik heb dus nooit een voet in een filmschool gezet. En toch, het bleef knagen… jaren later en na vele omzwervingen, schreef ik het scenario van de speelfilm ‘De bal’ en richtte ik met regisseur Dany Deprez het productiehuis A Private View op. Geld hadden we niet maar energie en ideeën hadden we met hopen. Maar het Vlaams Audiovisueel Fonds bestond nog niet, de VRT was een oninneembare vesting, van een professionele filmsector was nauwelijks sprake en eigenlijk moesten we nog leren hoe dat precies moest, een film maken… Mijn vrouw Virginie zei dat, als het fout zou lopen, er altijd wel een boterham met pindakaas voor me zou zijn …
‘De Bal’ ging in 1999 in première op het festival van Berlijn en reisde de wereld rond net als zijn opvolger ‘Science Fiction’. Het VAF werd opgericht en dat was het begin van een volwassen filmsector. Sindsdien heb ik bijgeleerd van gedreven regisseurs, producenten, scenaristen, acteurs, geluids- en cameramensen, kostuum- en decorontwerpers en van de medewerk(st)ers op kantoor: Dries, Mieke, Grietje, Rein, Annick, Sanne, Karlijn, Caroline, Rosa, Stephen, Karen, Brandi, David en zoveel anderen…
A Private View bestaat intussen meer dan 31 jaar. Het was een avontuur met goede en minder goede dagen, maar vooral met verhalen die een publiek vonden: bijna twintig eigen speelfilms, een handvol kortfilms en televisiereeksen. ‘Aanrijding in Moscou’ deed mensen lachen en huilen tot in Cannes, ‘Adem’ maakte indruk in Montreal en Berlijn, ‘Brasserie Romantiek’ scoorde publieksprijzen, ‘Zagros’ won het filmfestival van Gent, ‘Vincent’ vulde het Piazza Grande in Locarno én onze dramareeks ‘Amigo’s’ haalde bijna een miljoen toeschouwers. De films die ik schreef of meeschreef waren altijd verhalen met een lach en een traan. Met mijn vennoot Dries Phlypo stond ik bijna twintig jaar aan het roer van ons bedrijf.
Vandaag neemt Dries mijn aandelen over en wordt hij de solo kapitein van A Private View en ons geweldige team. De deur van kantoor blijft op een kier staan want, als het meevalt, worden er nog een paar scenario’s van mij verfilmd. Ik tel intussen 62 lentes en ben nog niet helemaal uitverteld. Ik blijf filmscenarist, schrijver van stripboeken en – als de muze me even wil toelachen – auteur van spannende historische jeugdromans. Ik weet ook dat, als het fout loopt, er nog steeds een boterham met pindakaas zal zijn…
Jean-Claude Van Rijckeghem 
Plaats een reactie